Siedząc jak współczesny homo - internetus zanurzony po uszy w moim małym, bezpiecznym, wirtualnym świecie czytam co też dzieje się u ludzi, których los mnie dotychczas nie obchodził lub nie było mi dane poznać lub akurat po prostu wrzucili mi na ekran prosto w twarz swoje najnowsze myśli. Ot, dynamika współczesnych kontaktów i relacji w akcji. Po raz kolejny mój znajomy pakuje walizki do pewnego kraju na południu Europy. Fajnie, choć nie tak przyjemnie jak trudny wybór znajomej czy jechać do Izraela czy Meksyku. A to tylko dziś takie wiadomości. Wczoraj zmiana miejsca zamieszkania: Ekwador u znajomej, która o dziwo pała do mnie sympatią choć podobno uraziłem strasznie jej uczucia religijne. O! Znajomy jest znowu na Malcie, wariat jeden. Na Erazmusie siedzi, nie chciał jechać gdzieś indziej bo przecież tam cieplej i lepiej zimę przetrwa. Dobrze to sobie wykombinował, nie powiem.

W większości wypadków ludzie tego pokroju nie są super zamożnymi beneficjentami odzyskania przez nasz kraj niepodległości i paszportów przez obywateli. Bieda też nie piszczy. Ot, dzieci klasy średniej. 

Zastanawiam się czasem jak to robią, że nagle gromadzą takie środki <a może ja o czymś nie wiem?> na te wojaże. Okazało się, że pomału mam odpowiedź realnie wykształconą.

Wszystkie te wyjazdy są finansowane przeze mnie pośrednio. W przygniatającej większości to jakieś lipne środki unijne, które idą albo na te Erazmusy albo na "projekty badawcze" (i to bardzo często z nauk humanistycznych, jak robi to moja znajoma ze wschodniej ściany). Te wszystkie inwestycje są wspierane najczęściej przez pieniądze z Unii Europejskiej lub też całościowo realizowane. Dokładnie rzecz biorąc, z podatków które płacimy, które potem idą do kasy UE. 

I tak sobie myślę, że może jestem niezbyt sympatyczny tak tajniacko obgadywać znajomych z internetu <a to zobowiązuje, nie jakiejś tam, pakty krwi czy uściski oślinionej dłoni jak drzewiej czyniono> ale z jakiej racji moi rodzice czy też dziadkowie, aktywni zawodowo mają mieć tak walone po kieszeni by ludzie mieli jeździć po świecie? To raz.

Dwa. Drugi powód też jest. Podróże nie kształcą tak bardzo moim zdaniem. Nasz świat, nasza mała globalna wioska nie jest aż tak różna w wielu miejscach jak u nas. Przeciętny John, Jan, Johan, czy Giuseppe to podobny do nas człowiek. Geografia niewiele daje, jeśli nie poznamy "dobrych" ludzi, ale ci są wszędzie na wagę złota. No i są wszędzie, ale o tym zaraz. Sytuacja byłaby inna gdyby ludzie jeździli jak Kapuściński - gdzieś w "niewygodne" rejony świata. Ale przecież no, nie da rady. 

Jednak o ww. ludzi mi chodzi. Czy musimy jechać do Izraela, Ekwadoru, Szwecji, Hiszpanii czy gdzieś indziej by nauczyć się czegoś? Śmiem wątpić. W ciągu ostatnich 4 lat spędzonych poza rodzinnym grajdołem, w mieście z lotniskiem, mogłem poznać kilka <dosłownie> osób z zagranicy. Nie studentów. W mordę jeża, jak ci ludzie zmienili mi życie. Nie mają przy tym bladego pojęcia o tym. Nie próbowaliśmy "ich kuchni", nie próbowałem zrozumieć ich zwyczajów, nie robiliśmy sobie setek zdjęć, a ich język znam na tyle biegle, żeby nie musieć się ograniczać i przechodzić jakiejś inicjacji. Po prostu rozmawialiśmy w knajpie. 

Tymczasem, podróżnicy wracają z gigabajtami zdjęć, mocą wspomnień, nowymi smakami i znajomymi, z którymi doskonale się bawili. I tylko czasem, któryś mi powie coś, co będzie dla mnie odkryciem, niewiadomą, nieznanym faktem o tym miejscu. Podróże ich nie dokształciły. Oni po prostu łyknęli trochę wrażeń.

Być może jestem cynikiem, zgorzknialcem i zazdrośnikiem - ja zarówno nie mogę i nie chcę podróżować na taką skalę. Szkoda mi wysiłku bliskich, bo sam na razie nie zarabiam. Szkoda, bo nie mam ocen by gdzieś jechać <a jeśli, to gdzie? Chyba tylko do Turcji bym pojechał z radością, bo tam co chwila coś wybucha, jest niestabilne, armia wychodzi na ulicę, sami rozumiecie, jest ciekawie>. Jak zacznę <o ile> cokolwiek w swoim życiu odkładać to zobaczę te kilka rzeczy, które chciałem na żywo doświadczyć, sam. Bez przewodnika, bez grupy, bez planu. Chłonąć wrażenia. 

Ale trzeba kończyć, godzina szalona. Chciałem powiedzieć, że czasem szukamy czegoś daleko, a życie rzucam nam ludzi pod nos. Trzeba umieć ich tylko łapać i wycisnąć z nich soki i dać siebie tak wycisnąć. Wtedy żadne bariery nie mają znaczenia, a twoimi podróżami będą rozmowy.

A o ciekawszej drodze z plecakiem na plecach ... lepiej poczytać Kapuścińskiego. Wiecie, tego który naprawdę wiele się nauczył?

[Autor został zainspirowany późną porą, facebookiem, wakacyjną lekturą Kapuścińskiego z nowym podejściem do tematu oraz naprawdę niebanalnymi znajomościami w ciągu ostatnich 2 lat. Prosi o wybaczenie]